ذوق و شوق نينوا كرده دلم چون هواي جبهه ها كرده دلم بود سنگر بهترين مأواي من آه جبهه كو برادرهاي من! ما طواف جبهه را لايق شديم طيبه الله هشت سال عاشق شديم در تمام سالهاي عشق و جنگ مهر در سجاده ي ما شد فشنگ سنگر خوب و قشنگي داشتيم روي دوش خود تفنگي داشتيم جنگ ما را لايق خود كرده بود جبهه ما را عاشق خود كرده بود داشتيم اي دوست شبهاي خطر سايه ي صاحب زمان را روي سر نفرت از هر خودستايي داشتيم خلق و خوي روستايي داشتيم آسمان تكبير ما را دوست داشت هر حسيني كربــــــــلا را دوست داشت روزها در عشق پر پر مي زديــــــم در دل شبها منور مي زديـــــــــم بارها ديدم عروج سرخ يار ذبح مرغ حق به دست تير پار ميم زميدان عبورم مي كشيـــــــد شيه ي اسبي به شورم مي كشيد هر بسيجي جان نثار عشق بود در شب حمله شكار عشق بود گل دميد از خونشان در زمين كربلا آهوان كوچك موسي الرضــــــــا(ع) سرزمين نينوا يادش بخيــــــــر! كربلاي جبهه ها يادش بخيــــر! گريه هايم آه حسرت خورده اند چكمه هايم خاك قربت خورده اند ياد روزي كه بسيجي مي شديم شمع شبهاي دو گيتي ميشديم ياد آنروزي كه در خمپاره ها جمع مي كرديم پاره پاره ها هر بسيجي اقتدا بر شمع كرد پاره هاي جان خود را جمع كرد! تا ابد شــــام پريشاني مــــــا داغ قربت روي پيشاني مــا